dr Anna Papińska

U dorosłych pacjentów obraz kliniczny zaburzeń jest często wielowymiarowy – różne objawy (np. deficyty uwagi, impulsywność, trudności społeczne) mogą występować w wielu zaburzeniach i często są maskowane lub kompensowane. W konsekwencji prawidłowa diagnoza wymaga nie tylko retrospekcji okresu dzieciństwa, lecz także starannego różnicowania i uwzględnienia współistniejących problemów, co sprawia, że proces diagnostyczny u dorosłych jest znacznie bardziej złożony niż u dzieci.

W psychoterapii, a także na etapie diagnozy, trafne rozróżnienie między ADHD a lękiem ma ogromne znaczenie. Od tego zależy, jak będzie wyglądała pomoc. Techniki stosowane przy pracy z lękiem są inne niż przy ADHD.

Chyba każdy kiedyś zastanawiał się, dlaczego w bliskich relacjach reaguje w określony sposób. Skąd bierze się lęk przed odrzuceniem albo trudność w budowaniu zaangażowania?