U dorosłych pacjentów obraz kliniczny zaburzeń jest często wielowymiarowy – różne objawy (np. deficyty uwagi, impulsywność, trudności społeczne) mogą występować w wielu zaburzeniach i często są maskowane lub kompensowane. W konsekwencji prawidłowa diagnoza wymaga nie tylko retrospekcji okresu dzieciństwa, lecz także starannego różnicowania i uwzględnienia współistniejących problemów, co sprawia, że proces diagnostyczny u dorosłych jest znacznie bardziej złożony niż u dzieci.

Praslova odwraca więc narrację: nie chodzi o „naprawianie” ludzi, lecz o naprawianie środowisk, które są zbyt ciasne dla ludzkiej różnorodności. Jeśli firma potrafi stworzyć warunki dobre dla kanarków czyli dla tych najbardziej wrażliwych osób, automatycznie staje się lepszym miejscem dla wszystkich.

W psychoterapii, a także na etapie diagnozy, trafne rozróżnienie między ADHD a lękiem ma ogromne znaczenie. Od tego zależy, jak będzie wyglądała pomoc. Techniki stosowane przy pracy z lękiem są inne niż przy ADHD.